تش

غیبت سنگ

پوشانده بود

بوی مٌردنش را

فارغ از نفس

بی‌زمان، که شرمش آمده بود

از خاک

خزیده در ژرف‌ترین چاله‌ی بی‌خونی

که سایه می‌بٌردش

سرد از چکیده‌ی آتش

سوخته در هوا

رمزخوان اشاره‌ی آه

از آهنگ عزا

 

رخشان... حالا

/ 0 نظر / 13 بازدید