احوالیات

بیشتر وقت ها، نقطه های تاریک ذهنم، راه بَر ِ قلمم می شوند. 

حال من خوب است ولی...

درونی ترین لایه ی جهانم، کره ای ست با حرکتی وضعی فکر می کنم. معلق در ماتریکسی از امیدواری ها و شادی های خودم، و نا ملایماتی که هم پوشانی جهان های محیط با جهان من احساسشان را به من منتقل می کند. توی این حرکت وضعی طبیعی ست که از هیچ حالی بی نصیب نباشم. 

گاهی سبک تر از یک پرنده ام، با بال هایی پر انرژی و پاهایی شجاع، و سنگ های نا هموار و دره های عمیق غم را بی تفاوت پشت سر می گذارم و فکر می کنم هیچ چیز جلودار خوشبختی ِ ارادی ام نیست.

گاهی هم ناگزیر با بال های سنگین و سیاه و نفتی، به ساحل اندوهی مهاجم، می چسبم و فکر می کنم آخر دنیایم همانجاست.

/ 2 نظر / 3 بازدید
پرواز اندیشه ها

نوشته هاتون برای من سنگینه. ساده نویسی در نویسندگی اصلی است اساسی. به روزم.[گل]