عاشقانه ی مجهول

تو از اهالی اقلیم ِ بی هوا رفتن

امیر ِ عزم عجیب ِ به ناکجا رفتن

 

بهانه ی تر ِ دلشوره های بی ریشه

هوای ابری ِ ساعات ِ بی صدا رفتن

 

بیا! قلندر مشکوک خوابهای بَدَم!

خوشا به شکّ تو تا قاف ماجرا رفتن

 

بخاطر تو عجیب نیست بی چرا و اگر

از انتهای رسیدن، به ابتدا رفتن

 

همیشه ترس ملال آور نفس گیریست

که با خیال تو مردن، به انزوا رفتن

 

ولی نمی شود از تو گذشت و قانع بود

به روزهای پُر از هیچ ِ بی بلا رفتن

 

تو آن شمایل گنگی و جستجوت مرا

سرابِ مرگ ستیز ِ برهنه پا رفتن

 

چه باک، اگر که بدانم به دست می آیی

به خاطر تو به اعماق قهقرا رفتن؟

 

برای هرکه تواَش آرزویی آسان است

به اعتبار تو، در دام ابتلا رفتن

...

بیا سراب نباش و زلال باران شو

برای بخت من _ از شوره زارها رفتن _

 

بیا! قلندر ِ مغلوب ِ خوابهای بدم!

دلیل لحظه ی تصمیمِ بی هوا رفتن!

سروده ی رخشان-17/3/91

/ 3 نظر / 4 بازدید
همان

غزل جوابه... یعنی می چسبه!

موریانه های چوبی

خــــــــیلی خوب بود,آفرین :-)

ککات

سلام سرابِ مرگ ستیز ِ برهنه پا رفتن ... چه نوستالژی ی پاکی در ورای این کلمات مرا تا آن چشمه های دور دیرباز برد... سلویچ سرود آواره گان را با شاملو ترانگی می سازد نثار سوت و کوری این روزها.