رخشان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      فمینوستالژی (بخشی از من)
  نویسنده: رخشان - شنبه ٦ اسفند ۱۳۸٤

 

  شبِ تنها

                    اينجا کنار من ايستاده است

                      و نواله ی ناچيزی از باران را ، خيرات سفره ی احتياجم می کند

                                                                ـ و بالاتر خداست ـ

  شب ِ تنها اينجا کنار من ايستاده است

                                  و بالاتر خداست،

   بالاتر خداست تا صدای يکی يکی پاره شدن تارهای ساز نا کوکش را بشنوم

  که هر گاه فرياد می زنم

                                    ـ خدای من!ـ

  او با ولعی سرشار ساز می زند،

                                                    ساز ناکوک

  و من صدای پاره شدن تارهايش را پاسخ می گيرم /.

*      *      *

  

يواشکی....(سلام!)

  نظرات ()
دوستان من آبی آسمانی سلویچ پرنیان نقش مرا آفرید آنکه دوستم داشت موریانه های چوبی از تنهایی با اتاق فراسوی دو هیچ پرتال زیگور طراح قالب