رخشان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      فمینوستالژی (بخشی از من)
  نویسنده: رخشان - دوشنبه ۱٤ آذر ۱۳۸٤

   تو نوازش اندوهناک لطافتی، در لحظه ی آخر

          چرا که ديگر لبريز نمی شوم، اينجا درياست؟!

 حرمت بغض صدايت را گذاشته ام... اينک که فاصله می گيرم از تغافل های خود خواسته.

 عرق سرد بر پيشانی ام می نشاند، تمام نمی شود اين گذران ملال آور، تصور دورنمای رهايی.

 «زنده به گوري»! شايد اين همانی است که سالها منتظرش بوده ام و رخوت تن و تجرد روح و

آنقدر شديد که جسم نيز تأثير بپذيرد، شرمنده باشد از تمايل داشتن.

 «تجرد روح»؛ بله ! اين است غايت خواستنی های من. يکی يکی خود را خلاص خواستن از

بند بند تار های دلبستگی، برقراری دوستی های خارج از چارچوب تجسم.

بی آنکه گرمای دستی را احساس کنم، و دستی را به کار برم، بی آنکه نگاه گره بزنم دلی را

چنگ بزنم؛ صداها را بشنوم؛ و دل رها می شود.

*   *   *

    [ در آن دور دست بعيد

      که رسالت اندام ها پايان می پذيرد

      و شعله و شور تپش ها و خواهش ها به تمامی فرو می نشيند

      و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد

      چنان چون روحی

      که جسد را در پايان سفر،

       تا به هجوم کرکس های پايانش وانهد...]

               در فراسوی عشق

                  ترا دوست می دارم

                       در فراسوی پرده و رنگ

                                 در فراسوی پيکرهايمان

                                                             با من وعده ی ديداری بده/.

 

 

 

  نظرات ()
دوستان من آبی آسمانی سلویچ پرنیان نقش مرا آفرید آنکه دوستم داشت موریانه های چوبی از تنهایی با اتاق فراسوی دو هیچ پرتال زیگور طراح قالب