رخشان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      فمینوستالژی (بخشی از من)
سرود آن که از کوچه به خانه باز می گردد نویسنده: رخشان - دوشنبه ٢۸ شهریور ۱۳۸٤

«نه در خیال ، که رویاروی می بینم

سالیانی بار آور را که آغاز خواهم کرد.»

 با عشق، به عشق تو...

          رهای رهایم

                و خالی ِ خالی،

    تورهای ظریف رنگین را می ُبرم

   و نوارهای براق را

   مشت مشت نُقل ها را می ریزم توی پستوهای دلم

                                      {  یکی در می زند؟!! }

   پلک هایم خسته اند و لجوج!

                            چیزی به صبح  نمانده

      مادر پنجره ی سحر را باز می کند

                   نسیمی خنک، دزدکی ، تورهای رنگینم را از لای انگشتها می دزدد

                    مادر تبسم گوشه ی لبش را با چادر سپید نماز می پوشاند

      «  اللهم  صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم »

 

  نظرات ()
دوستان من آبی آسمانی سلویچ پرنیان نقش مرا آفرید آنکه دوستم داشت موریانه های چوبی از تنهایی با اتاق فراسوی دو هیچ پرتال زیگور طراح قالب