رخشان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      فمینوستالژی (بخشی از من)
اگر دست من بود همه ی سهم کودکيم را به تو می بخشيدم!!! نویسنده: رخشان - دوشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٤

 چند شب پيش خواب ديدم دستهايم را بسته بودند و کشان کشان می بردند که تير بارانم کنند...

گناهم چه بود؟! نميدانم ... يادم نيست. فقط خوب بخاطر دارم چطور چشمانم را که بسته بودند ،

نفسم در سينه حبس بود و لحظه ها را با ضربان قلبم می شمردم.  منتظر بودم که با يک فرياد از

روبروی جوخه ی آتش پرتاب شوم به سينه کش برزخ .

حالا بگو هنوز دوستم داشتی اگر تو يکی از آن سربازهای تفنگ بدست جوخه بودی و من چشم 

بسته و دست بسته و پا بسته! روبرويت ؟!

بگو ! می خواهم بدانم چقدر از ترسيدن هايت به من می رسد؟ هميشه صدايم می کنی عزيز...

هيچ می دانی عزيز يعنی شکست ناپذير؟ ... و می دانی چقدر با اين عزيز گفتنت شکسته ام  که

تو اکراه داری از آن که يک  «م» ناقابل به آن بچسبانی؟! 

می دانم ناقابل نيست البته... که حضورش مساويست با دروغی به بزرگی يک روح ديگر که

بخواهد در تو بگنجد . تو که نمی خواهی؟!... می خواهی؟ اصلا از اولش می خواستی؟ ؟ ؟

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

اين هم يک شعر برای دل تنگ رخشان:

تو و تاب تپيدنها، من و چشم نديدنها

                                                  تو و خونبارش احساس، من و از دل بريدنها

 تو و آری و حتما ها، من و ترديد و شايدها

                                                   تو و امّيد و روياها، من و بايد نبايدها

تو و خورشيد نور افشان، من و ابر و مه پنهان

                                                   تو و تکيه کلام جان و من دل کنده ام از آن

تو و گلدان و پيچکها ، من و مرداب انديشه

                                                   تو و يک چشم بارانی، من و يک قلب از شيشه

تو و يک جفت مرغ عشق، من و تنهايی و ديوار

                                                    تو خط راست تا فردا، من و ديروز و يک پرگار

سروده در :۱۲/۹/۸۳  توسط رخشان بی نام

  نظرات ()
دوستان من آبی آسمانی سلویچ پرنیان نقش مرا آفرید آنکه دوستم داشت موریانه های چوبی از تنهایی با اتاق فراسوی دو هیچ پرتال زیگور طراح قالب